Hallo wrestlingfans!

Ik was er even tussenuit (noem het een Angelfyre-burnout), maar sinds de show van 13 november in Amsterdam-Noord in rap tempo nadert, is het hoog tijd om weer eens de stand van zaken binnen PWH door te nemen!

In de afgelopen maanden deed PWH tweemaal Amsterdam aan, en stonden, in overeenkomst met het nieuwe beleid van het bestuur en commish Daniël Montanus, telkens alle hoofdtitels op het spel. Ik wil in deze column zo weinig mogelijk woorden vuil maken aan de slinkse manier waarop de regerende kampioenen (respectievelijk de Gouwe Gozers en Gabriël Angelfyre) in staat waren telkens die titels te behouden, maar zal deze column besteden aan een bespreking van de in mijn ogen grootste kanshebbers voor beide titels.

Wat betreft de tag titels, zie ik op dit moment eigenlijk maar twee teams die echt serieus kans zouden maken tegen de Gouwe Gozers (Richie Julio en Wesley Croton). De DLC’s en de Sranang Xpress, wat mij betreft de twee meest vooraanstaande teams van het land. Echter sleept de knieblessure van Eddy DLC nog immer voort, en is broer Jamie de laatste tijd als singles worstelaar aan de weg aan het timmeren (waarover later meer). Dat betekent dat er één team over: super rookie Lloyd Pengel en ringveteraan Andrew Patterson, oftewel de Sranang Xpress. Gezien de dubieuze manier waarop ze de titels in september aan hun neus voorbij zagen gaan, lijkt het mij dat het niet lang zal duren voordat ze een tweede kans krijgen. (Wat mij betreft zelfs op 13 november.) Wat mij betreft is de Sranang Xpress het team van de toekomst. Het is de dodelijke combinatie van Patterson, die als zo lang als ik me kan herinneren meedraait in de Europese wrestlingscene en zo’n beetje elke situatie heeft meegemaakt die je in het pro-wrestling mee kan maken, en de enthousiaste, frisse nieuwkomer Lloyd Pengel, persoonlijk gescout en getraind door Tengkwa en nu al een geruime tijd onder de vleugel van Andrew. De twee zijn vaste trainingspartners geworden, en dit is aan hun ringwerk af te lezen. Naast de sowieso al dodelijke combinatie van Pattersons kracht en Pengels ongrijpbaarheid hebben de twee in de loop der maanden de nodige double-team manoeuvres ontwikkeld, en zie ik het eerlijk gezegd niet lang meer duren voordat ze de jongens uit Noord (lees: Purmerend) met lege handen terug naar het woonwagenkamp sturen.

(UPDATE: Tijdens het schrijven van deze column heeft het PWH bestuur bekend gemaakt dat de Sranang Xpress inderdaad een nieuwe titelkans krijgen op 13 november! We gaan het zien!)

Op singles gebied is het plaatje iets problematischer. PWH heeft een roster vol begaafde worstelaars, maar de meesten zijn of nog net niet op main event niveau, of hebben hun handen vol aan hun tag team. Denk bijvoorbeeld aan een Andrew Patterson, veruit een van de meest ervaren singles worstelaars binnen PWH, of voormalig kampioen Wesley Croton, de langst regerende PWH kampioen ooit, die sinds zijn titelverlies nog geen nieuwe kans (in een singles match) heeft gekregen en die optie zoals ik het zie dus nog heeft. Wat betreft aanstormend talent is er natuurlijk Johnny Evers, de man die nog geen cleane winstpartijen op zijn naam heeft staan en dus nog even te gaan heeft voordat hij in aanmerking zou komen voor een titelkans, maar de afgelopen maanden heel worstelend Nederland steil achterover heeft geblazen. In zijn eerste twee partijen maakte hij het Sheik al Aziz en Andrew Patterson verassend moeilijk (tip: beide wedstrijden zijn door Evers zelf op Youtube gezet), en hij voerde de druk nog een tandje op door op de laatste twee shows achtereenvolgens Big Geert en Ymah, de reusachtige discipelen van de New Church of Angelfyre, allebei flink aan het wankelen te brengen. Evers is er natuurlijk nog niet totdat hij wat echte winstpartijen op zijn naam schrijft, maar als je het mij vraagt is hij het ijkpunt waar elke Nederlandse rookie zich aan zou moeten meten, en iemand die zich misschien al wel voor het einde van 2011 zal hebben opgewerkt tot de main-event scene.

Als ik twee mensen zou moeten aanwijzen die in mijn ogen recht hebben op (nieuwe) titelkansen, zijn dat de twee worstelaars die op de afgelopen twee shows werden afgetroefd door kampioen Angelfyre en zijn kerk: Jamie DLC en Tengkwa. Zoals jullie in eerder columns hebben kunnen lezen, en op het PWH Youtube kanaal hebben kunnen zien, is er behoorlijk wat spanning tussen deze twee, maar beide hebben ze hun ogen op de hoogste prijs binnen PWH gericht. Jamie kreeg vorige maand zijn kans, bij Eye of the Storm, nadat zijn tag team tijdelijk op non-actief was komen te staan, gebaseerd op alles dat hij in zijn PWH carriere heeft laten zien. Tijdens de match met Angelfyre bleek al snel dat dit een correcte beslissing was geweest, want Jamie worstelde de sterren van de hemel en haalde het meeste uit zijn stijl. Jamie weet als geen ander zijn kleine afmetingen in zijn voordeel te gebruiken, door tegenstanders constant te ontglippen en ze systematisch af te matten met een combinatie van flitsende headscissors, vliegende trappen, de meest spectaculaire plancha’s van Nederland en natuurlijk zijn grote troefkaart, de 450 (Firebird) splash. Helaas maakte een bijbel vol poeder een einde aan die match, maar dit verhaal mag zeker nog een staartje krijgen.

Tot slot de beste worstelaar die nog nooit kampioen is geweest: Tengkwa. Sinds zijn debuut in 2003 (tegen Wesley Croton!) heeft hij zich in razend tempo opgewerkt tot een van de meest uitgebalanceerde worstelaars van Europa. Met trainingservaring bij legendes als Skayde, Johnny Kidd en Mike Quackenbush, in-ring ervaring met een who’s who van het Europese, Amerikaanse en Japanse wrestling en de eer om een van de weinige Europese worstelaars te zijn die bekend zijn bij het Japanse wrestlingpubliek (zijn singles partij tegen Atsushi Aoki en tag match met Jun Akiyama tegen de High Class Catch Club waren op Samurai TV te zien) is Tengkwa zo’n beetje de “renaissance man” van het Nederlandse pro-wrestling, en iemand die de huidige kampioen volgens mij de nodige nachtmerries bezorgt. Tengkwa kreeg in de afgelopen jaren twee keer een titelkans, en zoals we nu weten, was het telkens Gabriel Angelfyre die roet in het eten gooide. Eerst was er de epische match tegen Wesley Croton, die op het hoogtepunt werd onderbroken door Angelfyre, die als Evil Tengkwa van het balkon naar beneden geslingerd kwam en Teng met zijn eigen finisher uit de match haalde. Een jaar later volgde een nieuwe kans voor Tengkwa, die op 11 september jongstleden in een battle Royal zowat heel PWH versloeg en Angelfyre vervolgens drie tellen pinde én liet aftikken. Maar ja, “God’s regels” staken een stokje voor de titelwinst.

13 november is de dag! Dan vindt in Amsterdam-Noord (in het hopelijk nog lang niet ontruimde Souldier’s Headquarters) PWH Collision Course plaats, en zullen we zien wat het PWH bestuur en commissioner Daniël Montanus voor ons in petto hebben. Voorlopig zijn bekend gemaakt: M-Dawg OG vs. T-Quila, Young Money Chong vs. Mauro da Silva (een gesplitste rematch van de vernederende nederlaag die onze nepgangsters vorige maand leden) en als main-event de enorme tag titelwedstrijd tussen de Sranang Xpress en de regerende kampioenen de Gouwe Gozers. (Hopelijk staan de titels voor die tijd niet weer op Marktplaats.) Tevens zullen er ongetwijfeld ontwikkelingen zijn met betrekking tot de PWH titel van Gabriel Angelfyre.

Lukt het de sterren uit Paramaribo om hun succes eindelijk te verzilveren? Zal M-Dawg OG nogmaals bewijzen dat hij de PWH Underground Trophy niet verdient? Gaat Johnny Evers iemand opeten? Wie wordt de volgende uitdager voor de PWH titel?

13 november, Amsterdam Noord, PWH Collision Course. Tot dan!

J