Hallo wrestlingfans!

 

Het is een drukke tijd in PWH land! Ruim drie weken geleden openden we het seizoen met een knaller in Amsterdam-Noord, afgelopen zaterdag stonden we in Hillegom en over een paar dagen, op zaterdag 11 september, staan we alweer in de Souldiers Headquarters in Noord voor onze derde show van het seizoen. Drie shows in een maand! (Ik kan me een tijd herinneren dat er zes of zeven pro-wrestling shows per jaar in Nederland waren, het is absurd hoe ver we met z'n allen gekomen zijn.)

Afgelopen zaterdag was er dus de terugkeer naar Hillegom. En wat voor een!

 

In de opener nam de van een blessure terugkerende Lloyd Pengel het op tegen Sheik al Aziz, die zoals verwacht al snel achter Pengels nek aan ging. Het wilde de Sheik echter niet lukken om de immer beweeglijke Pengel drie tellen tegen de mat te houden, en na een onverwachte pin liet de bliksemschicht uit Paramaribo de (tot verbazing van veel fans inmiddels behaarde) Sheik gefrustreerd achter. Hierna namen hometown hero Jack Thunder en Jimmy Lightning het op tegen M-Dawg OG en de "geblesseerde" Young Money Chong, die zoals we van ze gewend zijn onder de gordel moesten reiken om er met de overwinning vandoor te gaan. Vooral Jimmy Lightning maakte echter veel indruk op me in deze wedstrijd, en liet met z'n snoeiharde middle kicks (waar Chong nog lang na de show over klaagde) zien waarom hij ook alweer bijna die Underground Trophy won. (Wat mij betreft geeft het PWH bestuur hem binnenkort een herkansing.) In de laatste geplande wedstrijd voor de onderbreking hield Johnny Evers het momentum van zijn debuut vast door het veteraan Andrew Patterson erg moeilijk te maken. Naast zijn talent viel ook zijn fanbase op: het leek wel of een kwart van de zaal speciaal voor hem was gekomen, met spandoek en al. Helaas voor deze delegatie werd Johhny na de match om onduidelijke reden in elkaar getimmerd door Big Geert en Ymah (samen ongeveer even zwaar als alle Evers fans bij elkaar), waarna Patterson samen met Lloyd Pengel terug naar de ring kwam om de zaken wat eerlijker te maken. In de hierop volgende match bleken de reuzen echter te veel voor de al afgematte Sranang Xpress, en we gingen met een domper de pauze in.

 

Het gehele tweede blok van de show was gereserveerd voor de twee enorme titelwedstrijden. Eerst kreeg Tengkwa een kans om het bij te leggen met Eddy de la Combe, toen hij het wegens diens vervelende knieblessure samen met Jamie opnam tegen de Gouwe Gozers, die twee weken eerder door Jamie en Eddy waren onttroond als tag team champs. Wesley Croton was liever automatisch kampioen geworden, maar gelukkig was commish Daniël Montanus er snel bij om hem te vertellen dat de dingen niet zo werken bij PWH. (Dit had Croton kunnen weten, want ik heb het hem al eens (in Hillegom!) verteld toen hij zichzelf tot PWH champ wilde uitroepen na de titel te hebben opgehaald uit Schotland.) De wedstrijd ging heen en weer, met het spektakel dat we van Jamie en Teng gewend zijn maar ook de grimmigheid die de Gouwe Gozers met zich meebrengen, en werd verrijkt door het levendige commentaar van Eddy DLC, die vooral met een zeer kritisch oog naar Tengkwa keek. Uiteindelijk creeërden de Gouwe Gozers een chaotische situatie, waarbij ze een van Eddy's krukken gebruikten om Jamie tegen de vlakte te krijgen en de titels terug naar het woonwagenkamp te halen. De kruk was eigenlijk voor de net op tijd wegduikende Tengkwa bedoeld, die met zijn reflexmatige beweging Eddy nog verder tegen hem in het harnas werkte. Woelige tijden in de PWH locker room..

 

In de main event zette Gabriel Angelfyre zijn nieuwe PWH titel op het spel tegen Vito Toscani, die aan het begin van de show had verklaard dat hij zo zeker van z'n zaak was, dat hij zijn pro-wrestling carriere op het spel zou zetten. Sterker nog: hij ging in op het verzoek van Angelfyre om er een wedstrijd zonder diskwalificatie van te maken. Ik voelde de bui eigenlijk al hangen, en mijn nachtmerrie werd werkelijkheid: met behulp van twee discipelen en meerdere wapens wist Gabriel Angelfyre er vandoor te gaan met de overwinning en pakte Daniel Montanus de microfoon uit m'n handen om het onvermijdelijke uit te spreken: Vito "The Violator" Toscani is klaar. Hij mag op speciaal verzoek van zijn protegé Johnny Evers nog één keer aantreden, maar daarna is het over en uit. Finito. Terwijl Angelfyre waarschijnlijk allang met zijn kerk aan het feesten was liet een (letterlijk en figuurlijk) verslagen Toscani het samen met zijn fans tot zich doordringen.

 

Zaterdag 11 september zet de PWH wervelstorm zich dus voort in Noord (sorry), met de tweede van twaalf shows die we dit seizoen in Amsterdam zullen hebben. Zoals aangekondigd door het PWH bestuur zullen wederom alle titels op het spel staan (de tweede keer in net iets meer dan een week!), dus de kampioenen blijven flink onder druk staan. Ik heb het eerder al gezegd, maar in dit stampvolle seizoen zal meer dan ooit het kaf van het koren worden gescheiden. Als je een titel om je middel draagt, zal je constant moeten bewijzen dat je het goud waard bent. De Gouwe Gozers zetten hun rode gordels op het spel tegen de Sranang Xpress, die voor het eerst in hun tag team carriere de kans krijgen hun immense populariteit te verzilveren, en PWH kampioen Gabriel Angelfyre zal worden uitgedaagd door de worstelaar die de zogenaamde "Goldrush battle royal" weet te winnen, een enorme over-the-top-rope battle royal waar ALLE PWH worstelaars voor zijn ingeschreven. Het zou dus zomaar kunnen dat bijvoorbeeld een Johnny Evers in zijn derde wedstrijd ooit al voor de hoogste prijs strijdt, of een M-Dawg OG z'n Underground Trophy kan upgraden naar een echte titel. Hiernaast is er natuurlijk de unieke kans om de aller, aller, aller, allerlaatste wedstrijd van Vito Toscani mee te maken. Ik hoop dat Distelweg 113 stampvol zit om de patriarch van Pro Wrestling Holland een waardig afscheid te bieden.

 

Nog één keer: zaterdag 11 september, 20:00 (deuren open om 19:30), Distelweg 113, Amsterdam-Noord. Alle titels op het spel en de historische laatste match uit de carriere van Vito "The Violator" Toscani. Winnen of verliezen, de afterparty wordt belachelijk. Tot dan.

J.